کلبه عشق

دوستت دارم.به نامردی همه نامردا قسم، قلب بیرحمت رو دوست دارم.
ولی خیلی دیره برای شکستن غرور..منتظرم..منتظربرای اشاره ای ...برای حرفی ...
دوستت دارم عزیزم.خیلی زیاد.نمی دونم چرا امشب حس می کنم تو هم دوستم داری.تو هم هنوز بهم فکر می کنی.گرچه شاید اینطور نباشد.گرچه ذات مردها با زنها خیلی فرق می کنه.من این تفاوت رو درک می کنم و این حقیقت رو پذیرفتم.ولی و فرق داشتی.با همه مردهایی که می شناختم فرق داشتی.کسی که با اولین نگاه عاشقش شدم یه مرد مهربون و احساساتی بود.مردی که می توانست همزمان با مردانگی اش احساساتی باشد.چهره ی سردت رو دوست داشتم.همونطور که لبخندت رو دوست داشتم.نگاه پر تمنایت رو دوست داشتم.همانطور که اخمت رو دوست داشتم.دستای گرمت وقتی روی گونه هایم می نشست.چقدر دوست داشتم توی آخرین دیدارمون نوازشم کنی.ولی اینکارو نکردی.اون روز خیلی از هم دور بودیم.خیلی خیلی دور.همه چیز فقط دوستانه بود.یک دوستی معمولی.هیچ عشقی بینمون نمونده نبود.من بودم و تو و یه احساس خشک دوستی.کاش حداقل اون دوستی معمولی بینمون می موند.دارم می میرم.منتظر یک نشانه ام.یه اشاره.فقط یک اشاره...بهم بگو... بگو هنوز بهم فکر می کنی.بهم دروغ بگو.بگو هنوز بهم فکر می کنی.دلم برایت تنگ شده پسر.دلم برای گرمی دستات تنگ شده وقتی دستای خیلی سردمنو می فشرد.برای گرمی لبایی که گاهی گونه هامو می بوسید.برای وقتایی که شیطونی می کرد و من ندید می گرفتم و به روی خودم نمی آوردم.شیطونی هایت رو هم دوست داشتم.دوستت داشتم. دوستت دارم.چرا برای فرار از واقعیت کاری کردم که نباید می کردم و الآن.....؟خیلی دوستت دارم.خیلی زیاد پسر.بهت گفته بودم که نمی تونم فراموشت کنم..بهت دروغ نگفتم.حالا نگاهم کن.چقدر از اون روز یگذره؟هنوز برام تازه است.مردم .... مردم از تنهایی.منو کشتی تو...عاشقم کردی...تنهام ....خیلی تنها.خیلی زیاد تنها...تنها دنیا آمدم، تنها زندگی کردم، نذار تنها بمیرم.حتی اگه داری منو می کشی، نذار تنها بمیرم.بمون تا آخرین لحظه عمرم.بمون تا توی دستانت بمیرم.نمیدونی چه آرامشی دارن.نمی دونی آغوشت چقدر آرامش داره.نمی دونم چرا بدترین لحظاتی رو که برایم بوجود آوردی به خاطر نمیارم.لحظه های انتظار و اضطراب...فقط لبخندت به یادم مونده.و لبخند من و ثانیه هایی که با هم بودیم.با هم گذروندیم.اولین روزی که همدیگرو دیدیم...